Wie bij Harry Kruiper binnenstapt, ziet meteen dat hij altijd graag met zijn handen heeft gewerkt. Aan de muren hangen schilderijen die hij zelf heeft gemaakt, zijn werkbank staat nog steeds in zijn woning en hij heeft foto’s van de bijzondere schaalmodellen die hij vroeger bouwde.
Bij bijna alles wat er staat of hangt, hoort wel een verhaal. Maar misschien is het feit dat Harry dit allemaal met ons wil delen nog wel het bijzonderst.
“Als je mij drie jaar geleden had gevraagd voor een interview, had ik overduidelijk nee gezegd”, vertelt hij.
Harry woont inmiddels drie jaar in Swaenewoerd. Toen hij hier net kwam wonen, was hij erg verlegen. Hij bleef liever wat op de achtergrond en vertelde niet zo snel iets over zichzelf. Dat is in de afgelopen jaren veranderd.
Door de begeleiding en aandacht die Harry in Swaenewoerd krijgt, durft hij steeds meer. Hij maakt makkelijker contact, laat meer van zichzelf zien en is een stuk zelfverzekerder geworden.
Een fijne woonplek gaat namelijk niet alleen over goede zorg of een mooie woning. Het gaat er ook om dat je je veilig voelt, vertrouwen krijgt en jezelf durft te zijn.
Dat Harry nu trots zijn deur opent en zijn verhaal met ons deelt, zegt eigenlijk al genoeg.
Altijd handig geweest
Harry werkte vroeger als keukeninstallateur. Dat werk paste goed bij hem. Hij was technisch, werkte graag met zijn handen en wist bijna overal wel een oplossing voor te bedenken.
Ook thuis was hij vaak aan het bouwen, repareren of knutselen. Waar iemand anders misschien iets nieuws zou kopen, keek Harry eerst of hij het zelf kon maken.
Zo maakte hij zelf een tafeltje dat precies op zijn rollator past. Geen standaard tafeltje uit de winkel, maar eentje dat hij helemaal zelf heeft bedacht en op maat heeft gemaakt.
Zijn werkbank heeft daarom nog steeds een vaste plek in zijn woning. Niet alleen als herinnering aan vroeger, maar vooral omdat werken met zijn handen echt bij hem hoort.
Een grote liefde voor schepen
Een van Harry’s grootste hobby’s was het bouwen van schaalmodellen. Hij bouwde verschillende voertuigen, maar schepen vond hij toch wel het allermooist.
Hij maakte de modellen helemaal zelf van hout en andere materialen. Met een figuurzaag, lijm en vooral heel veel geduld werkte hij aan alle kleine onderdelen. Sommige schepen werden uiteindelijk wel twee meter lang.
Dat waren natuurlijk geen projecten die binnen een paar dagen klaar waren. Alles moest precies passen en Harry ging net zo lang door totdat hij tevreden was.
Zijn werk bleef niet onopgemerkt. Een collectie van zijn schaalmodellen kreeg zelfs een plek in een Maritiem museum. De grote schepen staan daarom niet meer bij Harry in zijn woning. Gelukkig heeft hij nog foto’s waarop ze goed te zien zijn.
Als Harry de foto’s laat zien, zie je meteen dat hij trots is op wat hij heeft gemaakt. En dat is ook helemaal terecht. Niet iedereen kan zeggen dat zijn zelfgemaakte werk in een museum staat.
Waarom Harry zo graag schepen bouwde?
“Ze zijn gewoon heel mooi”, zegt hij.
De Rembrandt van Swaenewoerd
Harry kon niet alleen goed bouwen, hij heeft ook jarenlang geschilderd. Aan de muren van zijn woning hangen verschillende schilderijen die hij helemaal zelf heeft gemaakt, met inspiratie van Bob Ross. Van landschappen en bloemen tot bomen, watervallen en winterse taferelen.
Soms gebruikte Harry een foto of kerstkaart als voorbeeld. Ook keek hij graag naar Bob Ross. Zijn manier van schilderen en de landschappen die hij maakte, vormden een grote inspiratie voor Harry. Hij keek goed naar de kleuren en werkte zelfs de kleinste details netjes uit.
Je zou hem daarom bijna de Rembrandt van Swaenewoerd kunnen noemen.
Als we Harry vragen welk schilderij hij zelf het mooist vindt, hoeft hij niet lang na te denken. Hij wijst meteen naar een kleurrijk landschap met een waterval en laat het trots zien.
Tegenwoordig schildert Harry niet meer. Door Parkinson en zijn verminderde zicht lukt dat helaas niet goed meer. Zijn schilderijen hebben gelukkig nog steeds een mooie plek in zijn woning. Zo kan iedereen blijven zien wat hij allemaal heeft gemaakt.
Doorgaan na een bedrijfsongeval
In 1982 kreeg Harry tijdens zijn werk een ernstig bedrijfsongeval. Daarbij verloor hij een aantal vingers.
Voor iemand die voor zijn werk én zijn hobby’s zo veel met zijn handen deed, was dat natuurlijk heel heftig. Toch gaf Harry niet op.
Hij leerde omgaan met de gevolgen van het ongeluk en bleef werken. Ook bleef hij bouwen, schilderen en nieuwe dingen maken.
Als iets niet meer op de gewone manier lukte, zocht Harry gewoon naar een andere oplossing. Opgeven paste niet bij hem.
Meerdere keren 75 kilometer
Harry liet zijn doorzettingsvermogen niet alleen zien in zijn werk en hobby’s. Hij was vroeger ook een fanatieke hardloper.
Hij liep marathons en legde zelfs meerdere keren een afstand van maar liefst 75 kilometer af. Dat deed hij onder andere in 2000 en opnieuw in 2014.
Zo’n afstand loop je natuurlijk niet zomaar. Daar moet je veel voor trainen en je moet vooral heel goed kunnen doorzetten.
Harry vond het fijn om buiten te zijn en in beweging te blijven. Naast hardlopen hield hij ook van fietsen. Samen met zijn vrouw maakte hij fietstochten en hij stapte zelf regelmatig op de racefiets.
Dat hij in 2014 nog 75 kilometer liep, is extra bijzonder. Harry leeft inmiddels namelijk al ongeveer twintig jaar met Parkinson. Ondanks zijn ziekte bleef hij nog lange tijd actief en sportief.
Even de tijd nemen
Parkinson heeft inmiddels veel invloed op Harry’s dagelijks leven. Vooral praten kost hem moeite.
Soms weet Harry precies wat hij wil vertellen, maar komen de woorden er niet makkelijk uit. Ook zegt hij soms een ander woord dan hij eigenlijk bedoelt.
Dat betekent natuurlijk niet dat Harry niets te vertellen heeft. Je moet hem soms alleen even de tijd geven.
Met wat rust, geduld en af en toe een beetje hulp kan Harry zijn verhaal goed vertellen. Wie rustig luistert, ontdekt hoeveel mooie verhalen er achter zijn schilderijen, foto’s en schaalmodellen zitten.
Verhalen over zijn werk als keukeninstallateur, zijn zelfgebouwde schepen, het schilderen, hardlopen en alles wat hij in zijn leven heeft meegemaakt.
Maar misschien is zijn tijd in Swaenewoerd wel een van de mooiste verhalen.
Drie jaar geleden had Harry overduidelijk nee gezegd tegen een interview. Nu laat hij trots zijn woning en zijn werk zien en vertelt hij open over zijn leven.
Niet alleen Harry’s schilderijen en schaalmodellen verdienen een plek in de spotlights. Harry zelf natuurlijk ook.
