In beweging blijven. Het is de afdronk van het gesprek tussen de vertrekkende en de komende bestuurder van ZGR. Martine Dijkstra-Eggink is op 1 mei begonnen bij ZGR als directeur-bestuurder. Zij volgt Theo de Kool op. Of ze het nu hebben over afscheid nemen van of kennismaken met de organisatie, over de toekomst van de ouderenzorg of over hun persoonlijke ambities, er staat niets stil. Zij staan niet stil. Behalve bij de vragen die aangeleverd zijn door ZGR-medewerkers.
Wat sprak Martine zo aan in de functie van directeur-bestuurder bij ZGR?
“Het omgekeerde organogram waarin vrijwilligers en medewerkers op de locaties bovenaan staan. Dat sprak mij aan. Toen ik een tip kreeg over deze vacature was dat één van de dingen waarop ik ‘aan’ ging. Een andere manier van kijken naar de organisatie van zorg. Dat hebben we nodig in deze tijd.”
Theo vult aan: ‘De rol van bestuurder wordt wel eens te belangrijk gemaakt ten opzichte van de mensen die zorg verlenen. Zij zijn het goud van ZGR. En natuurlijk staan cliënten centraal maar dat gaat niet boven de medewerkers. We zitten in elkaars leven en moeten samen een balans vinden.
Martine knikt. “We zijn verankerd en geworteld in de Sallandse grond. Door samen te werken en mee te blijven bewegen zorgen we ervoor dat we toekomstbestendig zijn.”
Hoe ziet het kennismaken eruit Martine?
“Niets leuker dan op de locatie te horen en te zien hoe er wordt gewerkt. Wat er speelt, waar men zich voor in zet. Ik wil ervaren ‘voor wie we het doen’ en ‘hoe we dat doen’. Ik zal alle locaties bezoeken en ben zeer geïnteresseerd naar de mensen en hun verhalen.”
Theo: “In een platte organisatie zoals ZGR, sta je gauw ‘in de zorg’. Er is maar één laag tussen de directeur-bestuurder en de mensen die zorg verlenen. Dat is mooi aan de structuur.”
Martine: “Als ZGR zijn we een logisch verlengstuk in het leven van cliënten. Van de omgeving waarin zij leven. Hoe sterk die binding is, wil ik voelen. Net als de eigen sfeer per locatie. Ik kan niet overal aansluiten maar om verbinding te houden is het belangrijk om hier met enige regelmaat tijd voor te nemen als bestuurder.”
Theo: “Er wordt veel gedaan en georganiseerd bij ZGR. De samenleving stopt nooit bij de voordeur. Elke locatie heeft een eigen sfeer, een eigen DNA, maar als geheel is het ZGR. Dat zie je als buitenstaander afkomstig uit een andere regio vaak niet. Maar het maakt dat mensen zeer bewust kiezen voor een bepaalde plek. En soms heel lang op de wachtlijst willen blijven staan terwijl er op een andere locatie al ruimte is.”
Hoe is het om het stokje over te dragen Theo?
“Ik heb het gevoel dat ik net dingen in beweging heb gezet. Dat er zaken aan het veranderen zijn en dan vertrek ik. Zo is het leven van een interim bestuurder, en zo hoort het! Daarnaast voel ik een soort rust in de organisatie. Het is alsof er zaken landen. Het lijkt dus ook een natuurlijk moment om het stokje over te dragen.”
De blik is naar voren gericht?
Martine: “Ik spring op een rijdende trein. Ik zal geen compleet andere koers gaan varen. We gaan door op de ingeslagen weg. Samenwerken, het met elkaar doen voor de Sallandse senior. Ervoor zorgen dat die goede zorg krijgt in eigen regie. Als bestuurder kun je het verschil maken. Lef tonen, durven en creatief zijn. Ik weet wat me te doen staat. Aan de slag!”
