Er zijn van die nachten die je nooit meer vergeet. Nachten waarin je niet alleen zorgt, maar ook echt contact maakt. Al jaren komen we bij een 97-jarige cliënt, een meneer met wie we ’s nachts de mooiste gesprekken hebben. Over vroeger, over nu, over het leven zoals het was en nu is.
Gisterennacht ging het over eten van vroeger. Meneer vertelde met twinkelende ogen over balkenbrij. Hoe hij dat vroeger vaak maakte, maar dat hij dit nu niet meer kan. Ik krijg het ook bijna nooit meer, zei hij met een glimlach vol herinnering.
Mijn collega en ik keken elkaar aan. Daar moesten we iets mee.
De volgende nacht kwamen we terug, niet alleen met onze gebruikelijke zorg, maar met iets extra’s. We namen meneer, nog in zijn pyjama, mee naar beneden. Daar stond alles klaar: een bord dampende balkenbrij, precies zoals hij het zich herinnerde.
Hij was sprakeloos. Je zag de ontroering in zijn ogen. Dat jullie dit voor mij doen, zei hij zacht. En terwijl hij de eerste hap nam, verscheen er een glimlach die meer zei dan woorden ooit kunnen. Op de vraag of het lekker was, zei hij met een stralende lach “verrukkelijk”.
Het zijn zulke momenten die laten zien wat werken in de zorg echt betekent. Het gaat niet alleen om medicijnen, om wassen of aankleden. Het gaat om liefde, aandacht en warmte. Een klein gebaar, midden in de nacht. Een groot moment om nooit meer te vergeten voor zowel meneer als voor ons.
